” همیشه حق با مشتری است “. این جمله ای است که هنوز چه در جایگاه یک کارمند و چه به عنوان مشتری تکلیفم را با آن روشن نکرده ام.

طرح تکریم ارباب رجوع

 بسیار پیش می آید که یک مشتری درخواست انجام کاری از کارمندی را می کند که منطبق بر قوانین و مقررات جاری آن موسسه یا سازمان نمی باشد. و هنگام مواجهه با پاسخ منفی ، غافل و یا حتی آگاه از وجود محدودیت های قانونی و فنی ، خود را مُحق می داند که بد دهنی نموده و خشن ترین واکنش ها را از خود بروز دهد. از این رو که به احتمال زیاد یک جایی تعبیری با عنوان  “طرح تکریم ارباب رجوع”  به گوشش خورده است .

رجز خوانی

او حالا یاد گرفته است که اگر تنش ایجاد کند و کافه را به هم بریزد حتما با دل جویی و دعوت به خونسردی و صرف چای در اتاق رئیس مواجه خواهد شد. و چه بسا به خواسته نامشروع خود هم برسد.

 شاید تنها جایی که جرأت عرض اندام و رجز خوانی پیدا می کند همان سازمان و اداره می باشد. حتی توسری خور ترین آدم ها هم در چنین محیطی شهامت به دست آورده و از تنها فرصت به دست آمده نهایت بهره را می برد.

غالبا این چنین رفتار هایی در موسسات، ادارات و سازمان ها از سوی مراجعین کم سواد و نابالغ از لحاظ فکری و اجتماعی سر می زند.

احترام یک سویه

تقویت حس احترام به مشتری امری بدیهی و انسانی و از ضروریات می باشد. البته تحقق این امر بدون تبیین حقوق اجتماعی کارمندان و الزام مشتریان به رعایت آن مصداق بارز افتادن از آن ور بام است.

طرح چنین مفاهیمی مانند همین جمله معروف “همیشه حق با مشتری است” در صورت نادیده انگاشتن شأن ،منزلت ، بعد انسانی و شخصیت حقیقی کارمندان تا جایی تنزل پیدا می کند که لغلغه دهان خاص و عام شده و مراجعینی متوهّم پدید می آورد. تا بدان جا که ارباب رجوع خود را “ارباب” و کارمند را “رعیت” می داند .لابد جمله معروف ” اگر من نباشم تو هم نیستی” برایتان آشناست.